نيمشب همدم من ديده ي گريان منست

ناله ي مرغ شب از حال پريشان منست

در همه عمر دمي خاطر من شاد نبود

گريه انگيز تر از مهر من آبان منست

خنده ها بر لب من بود و كس آگاه نشد

زين همه درد خموشانه كه بر جان منست

به بهارم نرسيدي به خزانم بنگر

كه به مويم اثر از برف زمستان منست

غافل از حق شدم و قافله ي عمر گذشت

ناله ام زمزمه ي روح پشيمان منست

گر به سرچشمه ي توحيد رسم جاويدم

ورنه هر لحظه ي من نقطه پايان منست

در بر عشق بسي دم زدم از رتبت عقل

گفت خاموش كه او طفل دبستان منست
 
 مهدی سهیلی

به زیر چتر تاریکی

به فانوس روشن کم سوی کوچه ها

تا کسی.... مرا نیازارد..

از گناه خوشرنگ روشنایی روز

از نسیم چاپلوس سحر گاهی

از ترحم شبنم به شاخه ی خشک

ازپای مستم که در طلب او میرود به چاه

از کلبه ی عروسکان زمینی 

پناه می برم به شب....

به شب که خلوتگه مخلصان عشق است

به کوچه کوچه های شبانه

به آن ترنم لحظه های تنهایی

به آن اتاقک    کوچک

به بوی خوش بوی شب بویش

پناه می برم به شب....

برای دوستاران شب

به آن آتش که در سرما رمیده

به آن سرمای گرمای زمستان

به آن آرامش خشک نیستان

به آن باران آتش در بهارم

 به آن گلهای وحشی در سرایم 

به آن روزی که شب را زنده دار است  

به آن مردی که سازش دلنواز است

آمدم تا که تورا در نظرم تازه کنم

مهر دیدار تو را بر دل خود سایه کنم

گشته ام روی تو را از پس ایام وجود

سینه را ازکرمت دف زن دیوانه کنم

دیده ام را نبرم سوی کسی از نظرت

دیده را جز نظرت تیره وبیراهه کنم

بنشینم به رهی تا که شود رهگذرت

شوق دیدار تو را عمر گدا خانه کنم