پناه می برم به شب....

به زیر چتر تاریکی

به فانوس روشن کم سوی کوچه ها

تا کسی مرا نیازارد......

از گناه خوشرنگ روشنایی روز

از نسیم چاپلوس سحر گاهی

از ترحم شبنم به شاخه ی خشک

ازپای مستم که در طلب او میرود به چاه

از کلبه ی عروسکان زمینی 

پناه می برم به شب....

به شب که خلوتگه مخلصان عشق است

به کوچه کوچه های شبانه

به آن ترنم لحظه های تنهایی

به آن اتاقک    کوچک

به بوی خوش بوی شب بویش

پناه می برم به شب....

برای دوستاران شب

 به آن روحی که در پاییز دمیده  

  به آن آتش که در سر ما رمیده  

 به ان سر مای گر مای زمستان  

 به آن ارامش خشک نیستان 

 به آن باران اتش در بهارم  

 به ان گلهای وحشی در سرایم  

 به آن روزی که شب را زنده دار است  

 به ان مردی که سازش دل نواز است 

آمدم تا که تورا در نظرم تازه کنم

مهر دیدار تو را بر دل خود سایه کنم

گشته ام روی تو را از پس ایام وجود

سینه را ازکرمت دف زن دیوانه کنم

دیده ام را نبرم سوی کسی از نظرت

دیده را جز نظرت تیره وبیراهه کنم

بنشینم به رهی تا که شود رهگذرت

شوق دیدار تو را عمر گدا خانه کنم